ตอนที่ 32 บ้าไปแล้วจริงๆ

หลี่อู่รับมาประคบลงบนขาของลู่ฉือ สมุนไพรชนิดนี้ห้ามเลือดได้ดียิ่งนัก และเป็นสิ่งที่นางอ่านพบจากในตำรา ยามนางได้รับบาดเจ็บในกาลก่อนก็เคยใช้ หลังจากใช้ผ้าสีขาวพันรอบขาของลู่ฉือ หลี่อู่ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เสร็จแล้ว”

จากนั้นทั่วทั้งร่างก็พลันอ่อนระทวย ทรุดตัวกลับไปนั่งลงบนพื้นอีกครา หลี่อู่เงยหน้าขึ้นสบสายตากับลู่ฉือ ขอบตาของคนผู้นั้นแดงก่ำไปหมด ทั้งยังกำลังส่งยิ้มให้นางอยู่อีก หลี่อู่จึงอดก่นด่าออกมามิได้ “คนบ้า!”

ทั้งที่ภายในใจรู้สึกปวดร้าวขมขื่นเหลือแสน ทว่ามุมปากกลับมิอาจสะกดกลั้นจนต้องยกโค้งตามขึ้นไป

ลู่ฉือมองดูรอยยิ้มของหลี่อู่ ด้วยความที่หาดูได้ยากยิ่ง จึงแลดูน่าทะนุถนอมเป็นล้นพ้น จนอดคิดมิได้ว่า หากนางแย้มยิ้มให้เขาเช่นนี้ได้ในทุกวัน มันจะดีสักเพียงใด