ตอนที่ 23 อย่าสำคัญตัวเองผิด

ชายร่างผอมแห้งแคระแกร็นที่เหลืออยู่ถูมืออย่างลามก “พี่ หลี่อู่ต้องตกเป็นของพวกเราสองสหายแน่ ถึงตอนนั้นค่อยดูนางร้องครางร่านอยู่ใต้ร่างพวกเราสองคน”

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาอย่างหยาบโลน

หลี่อู่ลงมาจากภูเขาอย่างแคล้วคลาดปลอดภัย นางสูดหายใจเข้าลึก ไม่เพียงแต่ก่อนหน้านี้มีคนไล่ตามนางบนเส้นทางสายนั้น ตั้งแต่แม่บุญธรรมเสียชีวิตไป เวลากลางวันนางขึ้นเขาก็มักจะรู้สึกว่ามีคนคอยสะกดรอยตามนางอยู่ตลอด ช่วงนี้ยิ่งมีคนใจกล้า ถึงขั้นแอบปีนกำแพงเรือนของนางในยามค่ำคืน

หลี่อู่ค่อย ๆ กลายเป็นระแวดระวังตัวอย่างยิ่ง ความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็ทำให้นางตกใจได้ แม้ว่าอาจจะเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ อะไรกัน แต่อย่างไรหลี่อู่ก็ไม่กล้าเสี่ยง