ตอนที่ 22 ดูซิว่านางจะหนีไปไหน

เห็นเพียงบนภาพเขียนไว้ว่า “ข้ามองขุนเขาเขียวขจีงดงามจับใจ ขุนเขาเขียวขจีมองข้าก็คงเป็นเช่นนั้น”

ยามนี้เซี่ยจือฮว่ามองลู่ฉือราวกับกำลังมองหยกดิบเลอค่าก้อนหนึ่งโดยสิ้นเชิง

บรรดานักประเมินภาพวาดโดยรอบเห็นเซี่ยจือฮว่าเป็นเช่นนี้ จึงก้าวขึ้นหน้ามาด้วยความสงสัย “ภาพอะไรกันจึงดีเยี่ยมถึงเพียงนี้”

ในตำบลชนบทเล็ก ๆ แห่งนี้ จะมีผู้มีพรสวรรค์รวมความงดงามแห่งภูผาสายน้ำอะไรกันได้ ครั้นรับภาพวาดมาคลี่เปิดดู ทันใดนั้นก็ตกตะลึงไปเช่นกัน เงยหน้าขึ้นมองลู่ฉือขวับ สายตาเปี่ยมล้นด้วยความกระตือรือร้น

เซี่ยจือฮว่าแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “ต่งฮว่า ฮุ่ยฮว่า ซื่อฮว่า ในเมื่อพวกเจ้าดูกันแล้ว ก็ช่วยประเมินราคาให้คนหนุ่มท่านนี้หน่อยเป็นไร”

ลู่ฉือได้ยินฉายาอันไพเราะเหล่านี้แล้วก็อดชะงักไปเล็กน้อยมิได้ หอภาพแห่งนี้ตั้งชื่อตามอำเภอใจเกินไปแล้ว