ตอนที่ 24 ก้อนหิน

ชายหนุ่มยื่นมือไปปลดตะกร้าสะพายหลังลงจากบ่าของนาง กิริยาคล่องแคล่วยัดเนื้อหมูใส่ลงไป ใช้หญ้าคลุมปิดไว้ จากนั้นจึงยัดชาดทาแก้มบนโต๊ะใส่มือนาง ก่อนจะยกตะกร้าสะพายหลังขึ้นมาใหม่อีกครา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สะพายให้ดี”

หลี่อู่ทำตามอย่างตะลึงงัน

ลู่ฉือนั่งลงอย่างเนิบช้า เริ่มเอ่ยปากไล่คน “เดินช้า ๆ เล่า ไม่ส่งล่ะ จำไว้ว่าให้ดึงประตูด้านนอกปิดด้วย”

“อีกอย่าง ข้าเนี่ยนะ มีใจให้เจ้า? หึ”

ลู่ฉือแค่นหัวเราะ สบสายตากับหลี่อู่ “เข้าใจหรือยัง”

หลี่อู่พยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย

ลู่ฉือ “อืม ไปได้แล้ว”

หลี่อู่สะพายตะกร้าสะพายหลังที่หนักขึ้นหลายจินเดินออกไปด้านนอก ลูบคลำชาดทาแก้มในแขนเสื้อ คนผู้นี้ไม่หวังทรัพย์ ไม่คิดร้ายเอาชีวิต ทั้งยังไม่มักมากในกาม เช่นนั้นเขาหวังอะไรกันเล่า คงมิใช่โง่เขลาล้วน ๆ หรอกกระมัง???