กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่อู่ที่เมามายจนไม่ได้สติ ภายในใจไม่มีความสุข มองดูบุรุษรูปงามตรงหน้า พลันหวนนึกถึงสวี่จือเหยา
กาลก่อน หากเขาไม่ได้ขาเป๋ เขาก็คงไม่แต่งกับนางกระมัง เขากับสวี่จือเหยาถึงจะเป็นคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์ประทาน
หลี่อู่คิดไปคิดมา โทสะก็บังเกิด หลายปีมานี้ ลู่ฉือมักไปที่จวนรองเสนาบดีอยู่เสมอ เกรงว่าก็คงเพื่อสวี่จือเหยากระมัง ช่างเป็น... คนคลั่งรักเสียจริง
หลี่อู่แค่นยิ้มเย็นชาคราหนึ่ง “ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าดื่มสุราของข้า”
ลู่ฉือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กลับมิได้โมโห “อันใดกัน ใจแคบถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“ใช่แล้ว...”
หลี่อู่เบะปาก จ้องเขม็งไปที่ลู่ฉือแล้วเอ่ยถาม “หากปีนั้นเจ้ามิได้ขาเป๋ จะแต่งกับสวี่จือเหยาใช่หรือไม่”
“พูดจาอะไรกัน”
“ดูสิ พอพูดถึงเรื่องนี้เจ้าก็พลิกหน้าหนี อันใดกัน มีหน้าไปเฝ้าคิดถึงแต่กลับกลัวคนอื่นพูดถึงหรือ”
“หลี่อู่!!”