0146 บทที่ 146 เฉิงเยี่ยนสะบัดแขนเสื้อจากไป ทิ้งตำนานเอาไว้อีกหนึ่งเรื่อง

บทที่ 146 เฉิงเยี่ยนสะบัดแขนเสื้อจากไป ทิ้งตำนานเอาไว้อีกหนึ่งเรื่อง

มาม่าผัดเสร็จร้อนๆ ออกมาทีละกล่อง

ลูกค้าที่อยากกินแต่ซื้อไม่ทันมองดูมาม่าผัดควันฉุยในมือคนอื่นจนตาค้าง

แถมยังกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว

ให้ตายสิ ตระเวนมาทั่วสารทิศของอร่อยอะไรไม่เคยเห็นบ้าง แต่วันนี้กลับต้องมาแพ้ทางให้มาม่าผัดแค่กล่องเดียวเนี่ยนะ

"ผัดเพิ่มอีกสักสองสามกล่องเถอะน่า!"

"นั่นสิ! แค่สิบกว่ากล่องยังซื้อไม่ทันเลย!"

"ให้เพิ่มเงินผมก็ยอมนะ!"

เจ้าของหน้าร้านเพิ่งเคยรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า เงินทองนี่มันโคตรจะหาง่ายชะมัด!

ต้องรู้ก่อนว่าจุดพักรถมอเตอร์เวย์แบบนี้ แม้คนในศูนย์อาหารจะดูเยอะ แต่ส่วนใหญ่ถ้าไม่เอาอาหารมาเองก็ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินกันทั้งนั้น