กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ดื่มสุราอีกแล้ว
เว่ยหนานเฉิงมองชามสุราปากกว้างตรงหน้า แล้วหันไปมองจอกสุราปากแคบตรงหน้าหลี่เจิ่นชุน
เขาเงยหน้ามองหลี่เจิ่นชุน หลี่เจิ่นชุนรีบกล่าวว่า
“ชามสุรากับจอกสุรานี้เปรียบเสมือนเจ้าและข้า เจ้ามีจิตใจกว้างขวาง ชามสุรานี้ดูสมฐานะยิ่ง เหมาะกับเจ้า ส่วนข้านั้นเป็นคนใจแคบ จอกสุราเล็ก ๆ นี้เหมาะกับข้าพอดี”
“ต่างคนต่างใช้ของตนเอง อย่าได้หยิบสลับกันเชียว”
เว่ยหนานเฉิงหัวเราะด้วยความขุ่นเคือง “ฮูหยินมีใจกว้างดุจอัครมหาเสนาบดีในท้องบรรจุเรือได้ ก่อนหน้านี้เห็นข้ายืนอยู่กับเกมูตันยังสีหน้าไม่เปลี่ยน ตามที่ฮูหยินกล่าว ฮูหยินควรใช้ไหสุราถึงจะถูก”
หลี่เจิ่นชุน “……”
นั่นก็ใจร้ายเกินไปแล้ว
นางขยับเข้าไปตรงหน้าเว่ยหนานเฉิง แล้วกระซิบกระซาบว่า