กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เว่ยซีเหนียนรีบลุกขึ้นยืน ม้านั่งกลมด้านหลังถูกลากถอยไปเสียดสีกับพื้น ส่งเสียงแสบแก้วหูระลอกหนึ่ง
เขามองเยวี่ยเฟิง ลำคอแห้งผากเล็กน้อย
“จะมาจับพี่ใหญ่ของข้าหรือ?”
“ไม่รู้” เยวี่ยเฟิงมองเขา “ช่วงนี้ข้าไม่ได้เข้าเฝ้าราชสำนักและไม่ได้เข้าวัง จึงไม่อาจหยั่งรู้พระประสงค์ที่แท้จริงของฝ่าบาท”
เขากล่าวอย่างราบเรียบว่า “ไม่ว่าจะจับผู้ใด เพียงฝ่าบาทยอมระดมกองทัพตะวันตกเฉียงใต้ ก็เห็นได้แล้วว่าพระองค์มุ่งมั่นจะทำให้สำเร็จอย่างแน่นอน”
เยวี่ยเฟิงลุกขึ้นยืน มองเว่ยซีเหนียนแล้วกล่าวว่า “รีบนำข่าวนี้ไปบอกคุณชายใหญ่กับพี่สะใภ้ของเจ้าเสีย หากชักช้าอีก เกรงว่าลูกธนูของกองทัพตะวันตกเฉียงใต้คงพุ่งใส่หน้าพวกเขาแล้ว”
……