กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เว่ยซีเหนียนเปลี่ยนม้าหลายครั้งระหว่างทาง ขี่ม้าจนเอวแทบหัก
ในที่สุดก็ได้พบเว่ยหนานเฉิงกลางทาง
“พี่ใหญ่! เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่!”
เว่ยซีเหนียนร้องออกมาอย่างยินดี เขาพลิกตัวลงจากหลังม้าแล้วเดินไปตรงหน้าเว่ยหนานเฉิง
“ท่านเห็นท่านแม่ของข้าหรือไม่ นางไปส่งขันทีเฒ่าที่ตะวันตกเฉียงเหนือ แล้วขันทีเฒ่าผู้นั้นเล่า?”
เว่ยหนานเฉิงมองเขาและเงียบงันอยู่เนิ่นนาน
เมื่อเว่ยซีเหนียนเห็นท่าทางของเขา ในที่สุดก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
“ท่านแม่ของข้าทำขันทีเฒ่าหายหรือ?”
เขารีบกล่าวว่า “ไม่ควรเป็นเช่นนั้น ฟางหรูซื่อรู้ว่าขันทีเฒ่าผู้นี้สำคัญ นางจะทำขันทีเฒ่าหายได้อย่างไร ต่อให้นางตายเองก็ไม่มีทาง…”
เว่ยซีเหนียนชะงัก เขาเงยหน้ามองเว่ยหนานเฉิง น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย