กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คุณชายเว่ย”
หานเหอซีรั้งเว่ยหนานเฉิงที่กำลังจะกลับกระโจมบัญชาการไว้ “ข้าน้อยไม่ได้พบแม่ทัพหลี่กับเฉินซู่และคนอื่น ๆ มานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว ขอบังอาจถามคุณชายเว่ย พวกเขาไปทำสิ่งใดหรือขอรับ?”
“นางจะไปทำสิ่งใด จำเป็นต้องรายงานต่อจงเว่ยตัวเล็ก ๆ อย่างเจ้าด้วยหรือ?”
เว่ยหนานเฉิงมองเขา “จงเว่ยหานไม่รู้ฐานะของตนเอง หรือคิดจะล่วงเกินผู้บังคับบัญชาเล่า?”
“คุณชายเว่ยมีความเป็นศัตรูกับข้าหรือ?”
หานเหอซีมองเขา “ข้าไม่ทราบว่าความเป็นศัตรูที่คุณชายเว่ยมีต่อข้ามาจากที่ใด”
“ข้ามีความเป็นศัตรูกับบุรุษทุกคนที่มาถามร่องรอยของฮูหยินข้าโดยไร้เหตุผล หากจงเว่ยหานไม่อยากให้ข้าจงเกลียดจงชัง ก็จงอยู่ให้ห่างจากฮูหยินของข้าเสียหน่อย”
หานเหอซีขมวดคิ้ว “ข้ากับนางเป็นเพียงความสัมพันธ์ระหว่างผู้ใต้บังคับบัญชากับผู้บังคับบัญชาเท่านั้น”