กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขามองเยวี่ยเฟิงพาหมอหลวงผู้นั้นเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง เดิมทีเขาก็คิดจะตามเข้าไปเช่นกัน ทว่าหน้าประตูกลับมีนางกำนัลเฝ้าอยู่ จึงขวางเขาไว้ไม่ยอมให้เข้าไป
เขาไม่มีทางเลือก จึงได้แต่เดินอ้อมหน้าประตูไปหาหน้าต่างด้านข้าง จากนั้นก็ลอบหมอบลงบนหน้าต่าง แอบมองเงาร่างคนในห้อง
เดิมทีเขาเพียงอยากมองดูสักสองครั้งว่าเยวี่ยสุ่ยอยู่ข้างในหรือไม่ แต่คล้ายว่าเขาจะได้ยินเยวี่ยสุ่ยกำลังร้องไห้
นางมิได้ร้องไห้ฟูมฟาย และมิได้สะอึกสะอื้นเสียงต่ำยาวนาน นางเอาแต่บอกให้ผู้อื่น “จงหลีกไป” พลางพูดพลางร้องไห้ จนกระทั่งเสียงสั่นเครือ
เขาเริ่มร้อนใจเล็กน้อย คิดจะปีนหน้าต่างเข้าไปดูว่านางเป็นอะไร
ดังนั้นเมื่อคนในห้องถูกเยวี่ยสุ่ยไล่ออกไปจนหมดแล้ว เขาจึงปีนหน้าต่างเข้าไป