ตอนที่ 172 เจ้าเชื่อข้า

เมืองซั่งจิงเล็กเพียงนั้น แต่ตราบใดที่เว่ยซีเหนียนไม่จงใจไปสำนักศึกษาสตรี เขาย่อมไม่มีทางได้พบเยวี่ยสุ่ย

ไม่ว่าจะเป็นช่วงครึ่งปีตั้งแต่กลางฤดูร้อนจนถึงเหมันตฤดู หรือปีนั้นหลังจากท่านปู่ ลุง และท่านพ่อของเขาสิ้นใจ เขาล้วนแวะผ่านหน้าสำนักศึกษาสตรีเป็นครั้งคราว ทว่าไม่เคยพบเห็นนางเลยแม้สักครั้ง

เขาไม่ได้จงใจไปสืบข่าวคราวของนาง เพียงอยากอาศัยโชคชะตาให้ได้พบกัน หรือบางทีอาจเพียงอยากพิสูจน์ว่าพวกเขามีวาสนาต่อกัน ทว่าแท้จริงแล้วพวกเขาไร้วาสนา

ทุกครั้งที่เขาผ่านหน้าสำนักศึกษาสตรี ล้วนไม่เคยเห็นรถม้าของตระกูลเยวี่ย ภายหลังจึงได้รู้ว่าเยวี่ยสุ่ยไม่ได้ไปสำนักศึกษาสตรีแล้ว จวนอัครเสนาบดีเชิญฟูจื่อมาสอนนาง ให้นางอ่านตำราอยู่ในจวน

นานวันเข้า เว่ยซีเหนียนถึงกับรู้สึกว่าตนเองกำลังจะลืมนางได้แล้ว