กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“มี” เว่ยซีเหนียนกุมแก้มขวาพลางมองนาง “เหตุใดเจ้าตีคนจึงเจ็บถึงเพียงนี้?”
เยวี่ยจิงเชวี่ย “……”
นางอยากบอกว่าเขาสมควรแล้ว แต่เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารที่กุมแก้มขวาอยู่ นางก็กลืนคำพูดกลับลงไป
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นางก็เงยหน้ามองเขา
“ปล่อยมือเสีย”
เว่ยซีเหนียน “หากข้าปล่อยมือ แล้วเจ้าตีข้าอีกเล่า?”
“ข้าไม่ตีเจ้า ข้าจะดูใบหน้าของเจ้า”
เว่ยซีเหนียนปล่อยมืออย่างลังเล ครั้นเขาปล่อยมือแล้ว เยวี่ยจิงเชวี่ยจึงมองแก้มขวาของเขา
มันเรียบเนียนขาวผ่อง ดูแล้วไม่ต่างจากแก้มซ้ายเท่าใดนัก
นางขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยบางอย่าง เว่ยซีเหนียนก็เอียงศีรษะ โน้มเข้ามาอย่างฉับพลันแล้วจุมพิตริมฝีปากของนาง