กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ชาวเป่ยตี๋พอเข้าฤดูหนาวก็มักชอบลอบโจมตี ยามทุกคนออกลาดตระเวนจงระวังกันให้ดี”
หลี่เจิ่นชุนยืนอยู่บนกำแพงเมือง ปลายจมูกและใบหูของนางหนาวจนแดง นางมองทหารลาดตระเวนพลางกล่าวว่า
จงปลุกจิตวิญญาณกันไว้ ลาดตระเวนเสร็จแล้วก็ไปขอน้ำแกงขิงมาดื่มสักสองชาม
“ขอบคุณท่านแม่ทัพ!”
ทหารลาดตระเวนเจ็ดแปดนายเรียงแถวเป็นแนวเดียว ใบหน้าหนาวจนแดงก่ำ ทว่าน้ำเสียงยามกล่าวตอบกลับเปี่ยมพลังและพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว
หวยหนานอ๋องยืนอยู่ตรงปากบันได รอจนทหารเหล่านั้นจากไปแล้วจึงเดินไปหาหลี่เจิ่นชุน
“วางใจไม่ได้หรือ?”
“อืม”
ต่อหน้าผู้อาวุโส หลี่เจิ่นชุนไม่มีสิ่งใดต้องเสแสร้ง นางกล่าวว่า
ข้าสังหารกาดัน กัลดันย่อมเกลียดข้าจนแทบอยากแล่เนื้อพันดาบ