กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เหอหว่านมองเว่ยหนานเฉิงตรงหน้า พลันตื่นเต้นจนเอ่ยวาจาไม่ออก
นางใช้สองมือบีบผ้าเช็ดหน้าในมือจนยับย่นไปหมด จากนั้นจึงค่อย ๆ เค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง
“โจวชิงกับพี่สะใภ้รองไปวัดวาอารามเพื่อขอยันต์คุ้มภัยแล้วเจ้าค่ะ”
เว่ยหนานเฉิงเหลือบมองผ้าเช็ดหน้าในมือนาง แล้วเงยหน้ามองเหอหว่าน
“อาสะใภ้สี่รู้หรือไม่ หากท่านย่ารู้เรื่องนี้ อาสะใภ้สี่เองก็ต้องพลอยถูกลงโทษไปด้วย”
สีหน้าของเหอหว่านพลันลนลานวูบหนึ่ง “ข้า...ข้า...”
โจวชิงไม่ได้สอนนางเสียหน่อยว่าควรตอบอย่างไร!
นางฝืนสงบใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างติดขัดว่า “รู้...รู้อะไรหรือเจ้าคะ?”
เว่ยหนานเฉิง “...ไม่มีอะไร อาสะใภ้สี่กลับไปปักผ้าเถิด”
“ได้...ได้เจ้าค่ะ”