ตอนที่ 130 รู้อยู่แก่ใจ

หลังเดินผ่านระเบียงทางเดินแห่งหนึ่ง หลี่เจิ่นชุนก็พลันพบเข้ากับเว่ยโจวชิงและฟางหรูซื่อที่กำลังเดินสวนมา

ทันทีที่ทั้งสองเห็นนาง ฝีเท้าก็ชะงัก จากนั้นต่างหันหลังเดินจากไปโดยพร้อมเพรียงกัน

หลี่เจิ่นชุนรีบตามไป มือหนึ่งคว้าข้อมือฟางหรูซื่อ อีกมือจับมือเว่ยโจวชิงไว้

นางยืนอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อาสะใภ้รอง อาหญิงเล็ก ช่างบังเอิญจริง ๆ!”

ฟางหรูซื่อหัวเราะแห้ง ๆ “ใช่แล้ว ๆ เหตุใดจึงบังเอิญถึงเพียงนี้เล่า”

นางลองกระตุกข้อมือดู จึงพบว่าไม่อาจดึงออกได้

แรงของยายหนูนี่เหมือนคุณชายรองที่บ้านนางไม่มีผิด เต็มไปด้วยกำลังวัวกำลังควาย

ในใจเว่ยโจวชิงไม่มีเล่ห์เหลี่ยมซับซ้อนมากมาย นางหันหน้ากลับมามองหลี่เจิ่นชุนด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ

“หลังเจ้ากลับไป อย่าบอกท่านแม่ว่าเห็นพวกข้าสองคน”