กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่เจิ่นชุนผู้คิดจะหนีหัวเราะแห้ง ๆ “อาสะใภ้สาม”
เว่ยซีเหนียนรีบกล่าวตาม “อาสะใภ้สาม”
ฮูหยินสามตระกูลเว่ยมองทั้งสามคนแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า
“ไม่ได้พบกันแปดเก้าปี คุณชายใหญ่โตสูงถึงเพียงนี้แล้ว”
เว่ยหนานเฉิงกล่าวอย่างนอบน้อม “อาสะใภ้สามยังคงเหมือนในความทรงจำของหนานเฉิงไม่เปลี่ยน”
ฮูหยินสามเว่ยมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ก่อนหันไปมองเว่ยซีเหนียนอีกครั้ง
“นี่คือคุณชายรองกระมัง คุณชายรองเติบโตอยู่ที่ซั่งจิงมาตั้งแต่เล็ก ครั้งล่าสุดที่ข้าเห็นเจ้า เจ้ายังฉี่รดอ้อมกอดของมารดาอยู่เลย”
เว่ยซีเหนียน “……”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา นางก็ยิ่งเหมือนฟางหรูซื่อเข้าไปอีก
ฮูหยินสามเว่ยหันไปมองหลี่เจิ่นชุนที่ก้มหน้าทำตัวเป็นนกกระทา รอยยิ้มบนใบหน้าของนางยิ่งเบิกบานขึ้น