กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อออกมาจากห้องนั้น หลี่เจิ่นชุนก็รีบคว้าชายแขนเสื้อของเว่ยหนานเฉิงเอาไว้
“คุณชายใหญ่ ท่านคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องกลับบ้านเดิมเล่า?”
เว่ยหนานเฉิงลองดึงแขนเสื้อกลับ แต่หลี่เจิ่นชุนจับเอาไว้แน่นจนเขาดึงไม่ออก จึงปล่อยให้นางจับต่อไป
“ตระกูลเว่ยไม่มีญาติขุนนางในเมืองซั่งจิง อาสามผู้เดียวที่รับราชการก็ถูกปลดจากตำแหน่งแล้ว กลับอวี๋โจวก็ไม่มีปัญหา”
เขามองหลี่เจิ่นชุน “เจ้ามิอยากกลับอวี๋โจวหรือ?”
“ข้าเพิ่งมาเมืองซั่งจิงได้ไม่นานเอง”
นางกล่าวเสียงเบา “ข้าได้ยินอาสามเว่ยบอกว่า หิมะของเมืองซั่งจิงงดงามยิ่งนัก แตกต่างจากหิมะทางตะวันตกเฉียงเหนือ ข้ายังไม่เคยเห็นหิมะของเมืองซั่งจิงเลย”
เว่ยหนานเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง
หิมะของเมืองซั่งจิงกับหิมะทางตะวันตกเฉียงเหนือนั้นแตกต่างกัน แต่ก็เหมือนกัน