ตอนที่ 107 เว่ยซานก็จะลาออกจากราชการแล้ว

“ท่านย่า”

เยวี่ยจิงเชวี่ยฝืนทนปวดท้อง ปล่อยให้เว่ยซีเหนียนอุ้มนางออกมาจากห้องด้านใน

นางดึงแขนเสื้อของเว่ยซีเหนียน เว่ยซีเหนียนจึงวางนางลง

สีหน้าของเว่ยซีเหนียนย่ำแย่ไม่น้อย ทว่าเขาก็ยังวางนางลงตามคำ

ยามยืนอยู่บนพื้น ร่างของนางเซถลาไปคราหนึ่ง หากมิใช่เว่ยซีเหนียนคอยประคองเอาไว้ เกรงว่าก้าวต่อไปนางคงล้มคะมำลงกับพื้น

สีหน้าของนางขาวซีดจริง ๆ ราวกับผลพลับที่ถูกเกาะคลุมด้วยน้ำค้างแข็งหนา ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย

“สุ่ยเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงออกมาได้เล่า”

ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเยวี่ยรีบเข้าไปประคองนาง เยวี่ยเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ขมวดคิ้วแน่น เขามองเยวี่ยจิงเชวี่ย จากนั้นจึงหันไปมองเว่ยจิงเยวี่ยพร้อมเม้มริมฝีปาก