เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม หมอหลวงก็มาถึง
ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสามผู้มีฐานะสูงศักดิ์ต่างตามหมอหลวงเข้าไป
ภายในห้อง เยวี่ยจิงเชวี่ยมีใบหน้าซีดขาว เส้นผมที่ปรกอยู่ตรงขมับเปียกชื้นด้วยเหงื่อเย็นจนแนบติดแก้ม คิ้วของนางขมวดมุ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความทรมาน ราวกับเจ็บปวดจนสุดขีด
เดิมทีเว่ยซีเหนียนยืนอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นหมอหลวงมาถึง เขาก็ขยับไปนั่งตรงขอบเตียง อุ้มคนบนเตียงขึ้นมาให้นางพิงอยู่ในอ้อมกอดของตน
เขามองหมอหลวงอย่างร้อนรน “รีบตรวจดูเร็วเข้า ฮูหยินของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”
เยวี่ยจิงเชวี่ยลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง ครั้นเห็นฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสาม นางก็คิดจะยันกายลุกขึ้น
ไทเฮาหนิงรีบกล่าวว่า “เด็กดีอย่าขยับเลย นอนพักอย่างสบายใจก็พอ”
กล่าวจบ นางก็หันไปมองหมอหลวงอีกครั้ง “หมอหลี่ รีบตรวจดูว่านางเป็นอย่างไรบ้าง”