เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ครึ่งเค่อให้หลัง เยวี่ยเฟิงพลิกอ่านหนังสือนิยาย ส่วนเว่ยซีเหนียนนั่งตรงข้ามเขา พลางขยับนิ้วเท้าจิกพื้น
เซี่ยเหวยอันนั่งอยู่ด้านข้างเขา จิบชาอย่างสบายอารมณ์
เขามองไปยังเว่ยซีเหนียน “ไม่คิดเลยว่าพี่เว่ยจะมีอารมณ์สุนทรีย์เช่นนี้ด้วย”
ถึงกับเขียนชีวประวัติให้หญิงคณิกา ฐานะของเขาตกต่ำลงไปคลุกอยู่ในโคลนตมแล้ว
ในเมืองซั่งจิงเองก็มีบัณฑิตไม่น้อยเขียนบทประพันธ์ยั่วยวนให้แม่นางแห่งหอจุ้ยหง คนเหล่านี้ไม่ต้องเป็นผู้ที่ไร้วาสนากับเส้นทางขุนนาง ก็มักเป็นคนไม่เอาไหนที่โคลนตมไม่อาจพยุงขึ้นจากพื้นได้ จมปลักอยู่ในแดนสตรีจนถอนตัวไม่ขึ้น
ในเมื่อเว่ยซีเหนียนเขียนของเช่นนี้ เขาไม่เชื่อว่าเยวี่ยเฟิงจะยังทนรับเขาได้
เว่ยรองกับจิงเชวี่ยหย่าร้างกัน เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
เว่ยซีเหนียนมองเขา คร้านจะพูดกับเขาให้มากความ
เจ้าสุนัขนี่กำลังรอให้เขาหย่าร้างอยู่นี่เอง
หืม?