กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ข้าชอบเขามาตั้งแต่เล็ก ๆ แล้ว ตั้งแต่เด็กข้าก็คิดอยากแต่งกับเขาเป็นฮูหยินของเขา”
เจียงฉวี่เถาร้องไห้อย่างเจ็บปวด นางมองหลี่เจิ่นชุน “เจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกของการที่บุรุษซึ่งข้าชอบมาสิบปี จู่ ๆ กำลังจะรับสตรีอื่นเป็นภรรยาหรอก”
หลี่เจิ่นชุนมองไปทางเว่ยหนานเฉิง นางเข้าใจดี
ทว่านางก็รู้เช่นกันว่า ต่อหน้าบ้านเมืองแล้ว เรื่องรักใคร่ทั้งหลายล้วนควรวางไว้ทีหลัง
นางคีบเนื้อกระต่ายขึ้นมาหนึ่งคำยัดเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ
“เจียงสี่ เขาไม่ได้ชอบเจ้าเสียหน่อย เจ้าจะร้องไห้ถึงเพียงนี้คุ้มค่าหรือ”
ตอนนั้นนางก็คิดเช่นนี้
ไม่ได้พบกันมานานแปดเก้าปี ไม่แน่ว่าเว่ยหนานเฉิงอาจลืมนางไปนานแล้ว
นำความใฝ่ฝันของตนไปเดิมพันกับความรักที่ไม่แน่นอน มันคุ้มค่าหรือ
ไม่คุ้มค่า