กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“บุรุษปกติผู้หนึ่งไปหอจุ้ยหง จะไปทำอันใดได้เล่า”
เว่ยซีเหนียนเชิดคางขึ้น “นายน้อยผู้นี้ก็ไปหาความสำราญน่ะสิ!”
หลังสิ้นเสียง เยวี่ยจิงเชวี่ยกลับมิได้เดือดดาลดังที่เขาจินตนาการไว้ นางเพียงยกเปลือกตาขึ้นมองเขาคราหนึ่ง
“หากข้าเกลี้ยกล่อมเจ้าไม่ให้ไป เจ้ายอมฟังหรือไม่”
“ย่อมไม่อยู่แล้ว!”
เว่ยซีเหนียนชักพัดออกจากเอว โบกพัดอย่างรวดเร็วราวกับกำลังปลุกปลอบขวัญกำลังใจให้ตนเอง
“พี่สาวทั้งหลายที่หอคิดถึงข้าแล้ว ข้าจำต้องไป!”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไปเถิด”
หญิงสาวผู้มีคิ้วตาดุจน้ำค้างแข็งมองเขาอย่างใจเย็น “หากพบคนของพี่ชายข้า จำไว้ว่าให้หลบไปเสียหน่อย มิเช่นนั้นหากพี่ชายมาถามเอากับข้า ข้าคงอธิบายได้ลำบาก”
นางเองก็นับว่าเปิดใจได้แล้ว