กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในห้องหนังสือของเรือนซงเฮ่อ เว่ยซีเหนียนนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ มองหลี่เจิ่นชุนที มองพี่ชายของตนที
“อวี้เหนียงหรือ อวี้เหนียงใดกัน ข้าไม่รู้จักนี่”
เขาเบือนสายตาไปทางอื่น “ในหอจุ้ยหงไม่มีอวี้เหนียงอะไรทั้งนั้น ชื่อของแม่นางเหล่านั้นล้วนเป็นชื่อดอกไม้ทั้งสิ้น อะไรอย่างโบตั๋น ชิงเหอ เยวี่ยจวี๋ ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดชื่อ ‘อวี้เหนียง’”
“แล้วคนที่เจ้าเขียนไว้ในหนังสือนิยายเล่มนี้คือผู้ใด”
หลี่เจิ่นชุนถือหนังสือนิยายก้าวเข้าไปข้างหน้า มือหนึ่งค้ำอยู่บนโต๊ะหนังสือ อีกมือยื่นหนังสือนิยายจ่อหน้าเว่ยซีเหนียน
เว่ยซีเหนียนแย่งหนังสือนิยายจากมือของนางไปทันที
“จิ๊ ข้าไม่ได้บอกเจ้าไปตั้งนานแล้วหรือว่าหนังสือนิยายเล่มนี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าเขียน บัณฑิตยากจนผู้หนึ่งเป็นคนเขียน ข้าบังเอิญพบเข้า จึงไปซื้อจากเขามาเท่านั้น”
แววตาของเว่ยซีเหนียนเปล่งประกาย มองดูแล้วไม่คล้ายกำลังโกหก
เว่ยหนานเฉิงก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือออกไปอย่างสบาย ๆ แล้วดึงหนังสือนิยายจากมือเขา