กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เหลียนรองสายตาแหลมคม เพียงเหลือบมองก็เห็นเงาร่างสีขาวจันทร์ปรากฏอยู่บนทางเดินด้านนอก
เมื่อเห็นว่าเป็นเว่ยหนานเฉิง หัวใจของเขาก็พลันกระตุก
“เว่ยหนานเฉิง! เจ้ามาทำอะไร? หรือจะมาทุบตีข้าด้วย?”
“ไม่ใช่ ข้าพูดจริง ๆ พวกเจ้าไม่สามารถรุมทุบตีข้าให้เสร็จในคราวเดียวได้หรือ? เหตุใดต้องผลัดกันมาทุบตีคนละยกด้วย?”
เหลียนรองใช้มือทั้งสองข้างเกาะเสาไม้ไว้ มองเว่ยหนานเฉิงพลางเกลี้ยกล่อมอย่างจริงใจว่า
“เรื่องของเว่ยรองเป็นความผิดของข้าเอง ข้าต้องขออภัยเขา ทว่าข้าเพียงรับคำสั่งมาปฏิบัติ พวกเจ้าผลัดกันมาทุบตีข้าคนละยก แล้วบาดแผลของข้าจะหายเมื่อใดกันเล่า?”
“ยิ่งไปกว่านั้น เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ยอมรามือเสียที ข้าหลบเข้าคุกแล้ว เจ้ายังตามมาทุบตีข้าอีก!”