ตอนที่ 64 เจ้าหลอกข้า

ก้อนหินขมวดคิ้ว นางไม่รู้ว่า “ประลองฝีมือ” คือสิ่งใด แต่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายมองออก ดังนั้นจึงแสร้งทำท่าลึกล้ำ วางท่าราวกับเข้าใจทุกสิ่ง

“ข้าไม่ประลองฝีมือกับเจ้า”

เว่ยเชี่ยวหัวเราะด้วยความโมโห “เพื่อชีวิตน้อย ๆ ของเจ้า ข้าก็ไม่ประลองฝีมือกับเจ้าเช่นกัน”

ด้วยรูปร่างผอมแห้งราวกับลิงเช่นนี้ เขาเกรงว่าหากต่อยลงไปหมัดเดียว นางคงได้กระดูกหัก

เว่ยเชี่ยวไม่มีเวลาสนใจนางอีกต่อไป จึงหมุนตัวเตรียมจะจากไป ใครจะรู้ว่านางกลับยืนอยู่ด้านหลังเขาแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า

“ข้ามีม้า”

ฝีเท้าของเว่ยเชี่ยวหยุดชะงัก เขาหันกลับไปมองนาง

เจ้าเด็กหัวโล้นตัวดำผอมเอ่ยอย่างเชื่องช้า “ข้าสามารถให้เจ้ายืมม้าได้”

ค่ำคืนวันนั้น ม้าตัวหนึ่งแบกเด็กสองคนมุ่งหน้าไปยังชายแดน

“พูดกันไว้ก่อน เมื่อพบมารดาของเจ้าแล้ว ข้าจะหาคนส่งเจ้ากลับมา”