กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ท้ายที่สุดเว่ยเชี่ยวก็เป็นเพียงเด็กอายุสิบขวบคนหนึ่ง อีกทั้งยังแบกตัวถ่วงวัยเจ็ดขวบเอาไว้บนหลัง เพียงครึ่งวัน พวกเขาก็ถูกกองทัพทิ้งห่างไปไกลแล้ว
โชคดีที่ค่ายทหารอยู่ใกล้มากแล้ว เขาจึงพอจำทิวทัศน์โดยรอบได้อยู่บ้าง
เจ้าเด็กหัวโล้นนอนพาดอยู่บนหลังเขา ร่างกายร้อนผ่าวจนน่าตกใจ หน้าผากแนบอยู่ข้างลำคอของเขา และมักขยับเสียดสีเขาโดยไม่รู้ตัว
หลังจากเสียดสีแล้ว นางจะละเมอพึมพำ เรียก “ท่านแม่” ซ้ำไปซ้ำมาด้วยเสียงแผ่วเบา
ในค่ายทหารมีทหารหญิงอยู่ โดยเฉพาะใต้บังคับบัญชาของจ่างกงจู่ ทหารหญิงผู้ห้าวหาญเชี่ยวชาญการศึกมีมากกว่าบุรุษเสียอีก
เจ้าใบ้ตัวน้อยทนความเจ็บปวดได้ อีกทั้งยังมีนิสัยร้ายกาจเช่นนี้ มารดาของนางส่วนใหญ่คงเป็นทหารหญิงใต้บังคับบัญชาของจ่างกงจู่เช่นกัน