กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เห็นทีสวรรค์คงไม่เป็นใจ ฟางหรูซื่อกับเว่ยโจวชิงเพิ่งเดินออกมาได้ไม่นาน ฝนก็เทกระหน่ำลงมา
ทั้งสองออกจากบ้านโดยมิได้นำร่มมาด้วย ทั้งยังมิได้พาสาวใช้มาด้วย จึงต้องหลบฝนอย่างทุลักทุเลอยู่ใต้ชายคาแห่งหนึ่ง
“อาสะใภ้รอง! อาหญิงเล็ก!”
หลี่เจิ่นชุนยื่นศีรษะออกมาจากหน้าต่างรถม้า มองฟางหรูซื่อกับเว่ยโจวชิงที่อยู่ริมถนน แล้วรีบร้องเรียกสองครั้ง
ฟางหรูซื่อกับเว่ยโจวชิงหันกลับไป ก็เห็นรถม้าของจวนตระกูลเว่ย และยายเด็กโง่ที่โผล่ออกมาเพียงศีรษะเดียวข้างรถม้า
ฟางหรูซื่อกับเว่ยโจวชิงขึ้นรถม้า หลี่เจิ่นชุนเอ่ยว่า
“อาสะใภ้รองกับอาหญิงเล็กออกมาข้างนอก เหตุใดจึงไม่ใช้รถม้าเล่าเจ้าคะ?”
ฟางหรูซื่อกับเว่ยโจวชิงสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหลี่เจิ่นชุน