ตอนที่ 42 มิได้หวั่นไหว

หลี่เจิ่นชุนยืนอยู่บนรถม้า จะลงก็ไม่ใช่ จะไม่ลงก็ไม่เชิง

นางมองเว่ยหนานเฉิง เว่ยหนานเฉิงก็มองนาง ดวงตาดำขลับดุจหมึก คิ้วตาคมกริบดุจคมมีด

“ฮูหยินไม่กล้าลงมาหรือ?”

ช่างเถิด ๆ ทำตามความต้องการของเขาเสียก็แล้วกัน

“มีสิ่งใดที่ข้าไม่กล้ากัน ข้าเพียงรู้สึกว่ากะทันหันเกินไปเท่านั้น”

หลี่เจิ่นชุนวางมือลงบนฝ่ามือของเว่ยหนานเฉิง เมื่อลงจากรถม้าแล้ว นางก็ขยับเข้าไปอยู่ข้างกายเขาอีกครั้ง แขนของทั้งสองแนบชิดกัน

นางกระซิบว่า “แม้แม่เลี้ยงจะปฏิบัติต่อข้าไม่ดี แต่ข้ากับแม่เลี้ยงก็ยังรักษาความสัมพันธ์แม่ลูกไว้เพียงเปลือกหน้าอยู่ อีกประเดี๋ยวคุณชายใหญ่ไม่ต้องเอ่ยวาจา เพียงยืนอยู่ข้างกายข้าก็พอ”

“เจ้ากลัวว่าข้าจะล่วงเกินนางหรือ?”

หลี่เจิ่นชุนเงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างลำบากใจเล็กน้อย