กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“คุณชายใหญ่รีบดูเร็วเข้า! นั่นคือหออัญมณีล้ำค่า!”
หลี่เจิ่นชุนนั่งอยู่ในรถม้า นางเปิดม่านขึ้น มองหอศาลาฝั่งตรงข้าม
นางมองสตรีที่เดินออกมาจากหออัญมณีล้ำค่าด้วยความอิจฉา
“หออัญมณีล้ำค่าคือร้านอัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในซั่งจิง ข้าได้ยินมาว่าปิ่นเพียงชิ้นเดียวในนั้นก็มีค่าเท่ากับค่าใช้จ่ายกินอยู่ของครอบครัวหนึ่งหลายปีแล้ว”
“แม่เลี้ยงของข้ามีปิ่นอันหนึ่งที่ซื้อจากหออัญมณีล้ำค่า ได้ยินว่าจ่ายไปถึงสามสิบตำลึงเงินเชียว หลังจากนางซื้อกลับไป ท่านพ่อยังดุด่านางอย่างรุนแรงยกใหญ่”
เว่ยหนานเฉิงมองหลี่เจิ่นชุน เห็นนางแม้จะยินดีกับเคราะห์ของผู้อื่น แต่ในน้ำเสียงก็ยังแฝงความอิจฉาอยู่ด้วย
อิจฉาที่แม่เลี้ยงของนางมีปิ่นจากหออัญมณีล้ำค่า
“ชิวฉื่อ จอดรถ”
หลี่เจิ่นชุนหันขวับไปมองเขา “เหตุใดต้องจอดรถด้วย”