กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บนใบหน้าของหลี่เจิ่นชุนประดับรอยยิ้มว่าง่าย ทว่ามือกลับปิดปากเว่ยซีเหนียนไว้แน่น
เดิมทีเว่ยซีเหนียนกำลังจะดิ้นรน แต่เพราะคำว่า “คุณชายใหญ่” ของนาง เขาจึงแข็งค้างอยู่กับที่ ครั้นได้สติกลับมา เขาก็รีบแกะมือของหลี่เจิ่นชุนออก แล้วหันไปมองเว่ยหนานเฉิงที่ประตูเรือน
“พี่ใหญ่ เหตุใดท่านจึงมาด้วยเล่า?”
“มาดูว่าเจ้าทบทวนตำราเป็นอย่างไรบ้าง มีสิ่งใดไม่เข้าใจหรือไม่?”
เว่ยหนานเฉิงยกเท้าก้าวเข้ามาในเรือน แล้วเดินตรงเข้าหาคนทั้งสอง
เว่ยซีเหนียนกะพริบตา กล่าวคำโกหกโดยไม่ต้องร่างต้นฉบับ
“ย่อมมีอยู่แล้ว เดิมทีข้าก็กะว่าจะรออีกสองสามวัน พอจัดเรียบเรียงเสร็จแล้วจะถือตำราไปหาพี่ใหญ่ ให้ท่านช่วยไขข้อสงสัยอยู่พอดี”
หลี่เจิ่นชุนปรายตามองเขา