ตอนที่ 37 เยวี่ยเฟิง

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของเยวี่ยจิงเชวี่ย หลี่เจิ่นชุนก็เอียงศีรษะด้วยความสงสัย

“เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ?”

“เหตุใดข้าต้องคิดเช่นนั้นด้วย?”

เยวี่ยจิงเชวี่ยจ้องมองนาง

องค์หญิงรองหยิ่งผยอง หานซี่อวี่ก็มีจิตใจลึกล้ำ เจ้ามีชาติกำเนิดสูงส่ง รูปโฉมงดงาม ทั้งยังชำนาญพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาดทุกด้าน เจ้ายังมีจิตใจกว้างขวางสมกับเป็นนายหญิงผู้ดูแลเรือน ไม่ริษยาหึงหวง และสามารถกำราบคนเบื้องล่างได้

“หากเจ้าไม่อยากมีบุตร ก็รับอนุภรรยาให้เขาสักหลายห้อง เมื่ออนุภรรยามีบุตร ก็ให้ลงชื่อบุตรไว้ใต้ชื่อเจ้า เจ้ามีทั้งความสามารถและความรู้ในการเลี้ยงดูบุตร อีกทั้งบุตรยังได้มีฐานะเป็นบุตรชายสายตรง อนุภรรยาเหล่านั้นย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง”

หลี่เจิ่นชุนยิ่งพูดก็ยิ่งคล่อง นางถึงกับคิดว่าต้องทำอย่างไร ตระกูลเว่ยจึงจะไม่ถือสาเรื่องที่ผ่านมา แล้วเปลี่ยนใจให้ฮูหยินของน้องชายสามีแต่งกับพี่ชายแทน

ค่อนข้างยากอยู่บ้าง

ตระกูลที่มีหน้ามีตาในซั่งจิงคงไม่มีผู้ใดทำเช่นนี้

เยวี่ยจิงเชวี่ยมองข้ามนางไปยังเว่ยหนานเฉิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขาคล้ายยืนอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว และได้ยินคำพูดของหลี่เจิ่นชุนทุกถ้อยคำโดยไม่ตกหล่น