กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หานซี่อวี่มองหลี่เจิ่นชุนที่พุ่งมาขวางตรงหน้านางอีกครั้ง จนแทบกัดฟันกรอดด้วยความแค้น
เด็กสาวกุมบังเหียน เผยฟันขาวซี่เล็กพลางยิ้ม
“ซี่อวี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจขวางเจ้า เจ้าไม่โกรธกระมัง?”
นางขมวดคิ้วน้อย ๆ “ต้องโทษม้าตัวนี้ มันไม่เชื่อฟังคำสั่ง ทุกครั้งเอาแต่ขวางซี่อวี่กับฟางเจ็ด แต่ไม่เป็นไร ครึ่งหลังข้าจะเปลี่ยนม้าตัวอื่น เช่นนั้นก็จะได้ตีคลีเล่นกับซี่อวี่ดี ๆ แล้ว”
หานซี่อวี่มองหลี่เจิ่นชุนตรงหน้า เห็นนางหนีบท้องม้า ม้าที่อยู่ใต้ร่างพลันพุ่งตะบึงออกไป ด้วยเป็นม้าชั้นดี มันจึงวิ่งเร็วกว่าม้าของพวกนาง เพียงชั่วพริบตาก็ไปขวางฟางเจ็ดที่อยู่อีกด้านหนึ่ง
ฟางเจ็ดโกรธจนใบหน้าเบี้ยว
“เจ้าตั้งใจใช่หรือไม่!”
หลี่เจิ่นชุนรีบส่ายหน้า “ข้าไม่ได้ตั้งใจ เป็นเพราะม้าตัวนี้ไม่เชื่อฟังคำสั่ง! มันเอาแต่ไม่ยอมวิ่งไปตามทิศทาง!”
นางมองฟางเจ็ดด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “เจ้าโกรธหรือ?”
นางกล่าวอย่างน้อยใจทันที “เมื่อครู่นี้ข้าก็บอกแล้วว่าข้าตีคลีไม่เป็น วิชาขี่ม้าก็ไม่ชำนาญ เป็นเจ้าและซี่อวี่ที่ลากข้ามาเอง ตอนนี้ทำให้พวกเจ้าโกรธ พวกเจ้ากลับมาโทษข้าอีก”