กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในรถม้า เยวี่ยจิงเชวี่ยกับหลี่เจิ่นชุนนั่งประจันหน้ากัน ส่วนเว่ยซีเหนียนฝืนทนความเจ็บปวดที่แผ่นหลัง ติดตามเว่ยหนานเฉิงออกไปขี่ม้า
“เมื่อครู่ข้าเห็นเสื้อผ้าของหานซี่อวี่เปียกโชกไปหมด”
หลี่เจิ่นชุนมองเยวี่ยจิงเชวี่ยแล้วกล่าวอย่างรังเกียจว่า “โตป่านนี้แล้ว ยังเล่นน้ำจนเสื้อผ้าเปียกอีก ข้าถามนาง นางยังโกรธอีกด้วย”
เยวี่ยจิงเชวี่ยเงยหน้ามองนาง ริมฝีปากของเด็กสาวยื่นออก ราวกับรังเกียจหานซี่อวี่เป็นอย่างยิ่ง
นางรู้ดี พี่สะใภ้ของนางผู้นี้ชอบแสร้งโง่มาแต่ไหนแต่ไร
แต่ต้องยอมรับว่า บางครั้งการแสร้งโง่ก็เป็นวิธีคลี่คลายสถานการณ์อันชะงักงันได้เช่นกัน
นางไม่ได้กล่าวอะไร หลี่เจิ่นชุนพลันโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างกระวนกระวาย มองนางแล้วกล่าวว่า
“วันนี้ข้าหัวเราะเยาะนาง ต่อไปนางจะยังมาหาข้าเล่นหรือไม่?”
“วันหน้าเจ้าถือของขวัญไปขอขมา นางก็จะยอมเล่นกับเจ้าเอง”
เยวี่ยจิงเชวี่ยมองหลี่เจิ่นชุน และกล่าวถ้อยคำที่หลี่เจิ่นชุนอยากได้ยิน