กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อีกด้านหนึ่ง หลี่เจิ่นชุนเปลี่ยนเป็นชุดรัดกุมสำหรับขี่ม้าเรียบร้อยแล้ว เสื้อผ้าล้วนเป็นสีขาว ทว่าปลอกรัดข้อมือมีทั้งสีน้ำตาลและสีแดง
สิ่งที่นางสวมอยู่บนมือเป็นสีน้ำตาล เจียงฉวี่เถาเป็นผู้สวมให้นาง
ตอนสวมให้ยังเอ่ยเสียงเบาให้นางหลบอยู่ด้านหลังตนเองในภายหลัง
หลี่เจิ่นชุนพยักหน้า ดวงตาเป็นประกาย ดูว่าง่ายและไร้เดียงสายิ่งนัก
เจียงฉวี่เถามีสีหน้าอ่อนลงพลางกล่าวว่า “ประเดี๋ยวเจ้าขี่ม้าตามหลังข้า อยู่ให้ห่างจากผู้อื่นสักหน่อย”
“ขี่ม้าหรือ?”
เจียงสี่มองสีหน้าลังเลของหลี่เจิ่นชุนแล้วขึ้นเสียงสูง
“อย่าบอกข้านะว่าเจ้าขี่ม้าไม่เป็น!”
เล่นตีคลีแต่ขี่ม้าไม่เป็น นี่จะต่างอะไรกับกินข้าวแต่ใช้ตะเกียบไม่เป็น!
“เป็น”