ตอนที่ 29 สตรีไม่มีทางได้เป็นขุนนางอีกแล้ว

เว่ยหนานเฉิงไม่ขยับ เพียงเงยดวงตาขึ้นมองนาง

ดวงตาของเด็กสาววัยสิบกว่าปีใสกระจ่าง ใบหน้าของนางไม่ใหญ่จนใช้มือข้างเดียวก็ปิดได้มิด ยามนางจ้องมองผู้คน ดวงตาคู่นั้นราวกับพูดได้ ทั้งจริงใจและเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

แม้จะเกล้าผมเป็นแบบสตรีออกเรือนแล้ว ทว่ามองอย่างไรก็ยังคงอ่อนเยาว์เกินไป

หลี่เจิ่นชุนผู้ถูกจ้องมองรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว มือสั่นจนชามน้ำแกงร่วงลงตรง ๆ

นางตาไวมือไว พลิกข้อมือแล้วคว้ารับไว้ได้ทันที

แม้จะรับชามไว้ได้ แต่น้ำแกงกลับรับไว้ไม่ทัน หกใส่อาภรณ์ของเว่ยหนานเฉิงจนหมด

“……”

นางเงยหน้าขึ้นมองเว่ยหนานเฉิง แล้วกล่าวขอโทษจากใจจริง

“ไม่เช่นนั้นท่านถอดเสื้อผ้าออกเสีย ข้าจะซักให้ท่านเอง”