ตอนที่ 26 อีกหนึ่งปีค่อยหย่าร้าง

เยวี่ยจิงเชวี่ยมองเว่ยซีเหนียนที่เอาแต่ยืนตะลึงงัน พลางแค่นหัวเราะ “เป็นบุตรชายตระกูลเว่ยเหมือนกันแท้ ๆ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวจริง ๆ”

เว่ยซีเหนียนหันศีรษะไป ก็เห็นแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบังในดวงตาของนาง

นางเอาแต่เรียกเขาว่าไอ้ถุงฟาง คนไร้ความสามารถ จนโทสะในอกของเขาพลุ่งพล่าน

“เจ้าดูถูกข้า ข้ายังดูแคลนเจ้าเลย! หากเจ้ามีความสามารถก็ไปหาบิดาของเด็กในท้องเจ้าเสีย อย่ามาเกาะตระกูลเว่ยอยู่เลย! เจ้าดูถูกนายท่านผู้นี้ นายท่านผู้นี้ยังรังเกียจที่เจ้ากินข้าวตระกูลเว่ยเพิ่มอีกคำด้วยซ้ำ!”

“เจ้าจะร้อนรนไปไย รอให้ถึงกำหนด ข้าย่อมมอบหนังสือขับภรรยาให้เจ้าฉบับหนึ่ง แล้วออกจากตระกูลเว่ยไปหาเขาเอง”

“เจ้า! เช่นนั้นตอนนี้ก็ไปเสียสิ! ยังจะรออะไรอีก!”