กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“อ๊าก! เบามือหน่อย เบามือหน่อย! เจ้าอยากให้นายท่านผู้นี้เจ็บตายหรือไร!”
เว่ยซีเหนียนถูกหามกลับเรือน หลังจากถูกโบยครบสามสิบไม้ เขาก็ฟุบอยู่บนพื้นไร้สติ
กว่าจะหามกลับมาถึงเรือนได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ครั้นกำลังจะย้ายเขาขึ้นเตียง เขาก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
ทันทีที่ฟื้น เขาก็ร้องโอดโอยไม่หยุดจนหนานจือกับจิ้งซินในห้องพากันกลอกตา เยวี่ยจิงเชวี่ยไม่ได้เอ่ยอะไร ทว่ายามเพียงยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้เว่ยซีเหนียนรู้สึกปวดศีรษะแล้ว
“คุณชายรอง ผู้น้อยเบามือที่สุดแล้วขอรับ”
ชิงเหนี่ยวเอ่ยเสียงเบา
“เจ้าไปให้พ้น ให้จิ่วอันมาทายาให้นายท่านผู้นี้”
“คุณชายรอง จิ่วอันยังถูกขังอยู่ในห้องเก็บฟืนขอรับ”
“เช่นนั้นยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่ไปปล่อยคนออกมาอีก”
เว่ยซีเหนียนเพิ่งพูดจบ ฟางหรูซื่อก็เดินเข้ามา