กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่เจิ่นชุนถือเงินเดินมายังตรอกตะวันตกของเมือง แล้วเคาะประตูร้านผ้าฉางจี้อยู่นาน
เมื่อมีหงซิ่วอยู่ด้วย หลี่เจิ่นชุนจึงเคาะอย่างสำรวมและนุ่มนวลเสียจนหงซิ่วทนดูต่อไปไม่ไหว
หงซิ่วยื่นร่มให้หลี่เจิ่นชุน “ฮูหยินน้อย ท่านถือไว้เถิด ข้าจัดการเอง”
หลี่เจิ่นชุนขานรับว่า “โอ้” ก่อนถือร่มยืนอยู่ด้านข้างอย่างว่าง่าย ส่วนหงซิ่วผู้มีรูปร่างผอมเพรียวถกแขนเสื้อขึ้น กำหมัดแน่น แล้วกระหน่ำหมัดเดียวแล้วหมัดเดียวลงบนประตูดังปึง ๆ ไม่หยุด
“มีคนอยู่ข้างในหรือไม่! ฮูหยินน้อยของข้านำเงินมาส่งให้พวกเจ้าแล้ว!”
หลี่เจิ่นชุนเกือบสำลักน้ำฝนที่อยู่ห่างจากนางเพียงหนึ่งฉื่อ จึงรีบกล่าวว่า
“เบาเสียงลงหน่อย อย่าบอกให้ผู้อื่นรู้ว่าเรามีเงิน”
หงซิ่วรับฟังอย่างดี นางจึงกระหน่ำเคาะประตูอีกครั้งดังปึง ๆ ๆ
“มีใครอยู่หรือไม่! ฮูหยินน้อยของข้าไม่มีเงิน! พวกเจ้าช่วยเปิดประตูให้ฮูหยินน้อยของข้าได้หรือไม่!”
หลี่เจิ่นชุน “…………”