ตอนที่ 16 ยอมรับว่าทำไม่ได้จริง ๆ

หลี่เจิ่นชุนนั่งยองอยู่หน้าเรือนจำ ภายในคุกทั้งชื้นและหนาวเย็น นางสวมกระโปรงบนล่างสีเขียวหลิวตัดเหลืองอ่อน ดูราวกับดอกไม้ป่าดอกเล็กที่ผลิบานอยู่ในคุก

ยามเว่ยหนานเฉิงเข้ามา เขาพอดีเห็นนางใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ กำลังพูดอะไรบางอย่างกับเว่ยซีเหนียนในคุกผ่านซี่ไม้เรียวสองซี่ด้วยเสียงแผ่วเบา

เว่ยรองถือชามไว้ในมือ กำลังเคี้ยวเนื้อไก่อยู่ในปาก สีหน้าเบิกบานไม่ต่างจากยามปีนรูสุนัขเข้าจวนมาหาเขาเมื่อครั้งยังเยาว์

หลี่เจิ่นชุนเหลือบเห็นเงาร่างสีครามวูบหนึ่ง พอหันศีรษะกลับไปก็เห็นเว่ยหนานเฉิงหมุนกาย ยกเท้าจากไป

หลี่เจิ่นชุนมองแผ่นหลังของเขาพลางเอ่ยว่า

“เว่ยรอง พี่ใหญ่เจ้ามาหาเจ้าแล้ว”

“จริงหรือ อยู่ที่ใดเล่า?”

เว่ยซีเหนียนอยากยื่นศีรษะออกมาระหว่างซี่ไม้เรียวสองซี่ ทว่าด้วยรอบศีรษะที่ใหญ่เกินไป เขาจึงเบียดออกมาไม่ได้ ได้แต่เบิกตากว้างแนบอยู่กับซี่ไม้ เอียงศีรษะมองแผ่นหลังของเว่ยหนานเฉิง

“พี่! พี่ใหญ่! เดี๋ยวก่อน เหตุใดเขาจึงไปแล้วเล่า!”

เว่ยซีเหนียนเอนกายไปด้านหลัง มองหลี่เจิ่นชุนพลางเอ่ยว่า