กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ที่แท้พี่สะใภ้ก็รู้ว่าข้าเป็นคนสับเปลี่ยนเกี้ยวเจ้าสาว”
เยวี่ยจิงเชวี่ยมองนาง “ข้าเคยคิดว่าในละครฉากนี้ มีเพียงพี่สะใภ้ที่เป็นผู้บริสุทธิ์”
“ยังมีผู้ใดรู้อีกหรือ เว่ยหนานเฉิง?”
คนทั้งจวนตระกูลเว่ยล้วนรู้ รวมถึงเว่ยซีเหนียนด้วย
เยวี่ยจิงเชวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
หลี่เจิ่นชุนประหลาดใจ “แม้แต่เว่ยซีเหนียนเจ้าคนโง่นั่นก็รู้หรือ? เช่นนั้นเหตุใดเขาไม่ไปโวยวายต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเล่า?”
“เขาโวยวายไปก็เอาชนะไม่ได้”
อาจเป็นเพราะเรื่องระดู สีหน้าของเยวี่ยจิงเชวี่ยจึงค่อนข้างซีดเซียว น้ำเสียงก็แผ่วเบาลง
“เขาเป็นเพียงหมากที่ตระกูลเว่ยผลักออกมาเพื่อผูกสัมพันธ์กับจวนอัครเสนาบดี”
เยวี่ยจิงเชวี่ยเงยหน้ามองหลี่เจิ่นชุน “เว่ยหนานเฉิงก็เช่นกัน ตระกูลเว่ยเป็นตระกูลแม่ทัพ ไม่ว่าบุรุษหรือสตรีในบ้านล้วนฝึกยุทธ์ จวนตระกูลเว่ยสืบทอดกันมาสี่รุ่น มีคนทั้งบนล่างกว่าสิบแปดสิบคน มีเพียงเขาที่เลือกศึกษาบุ๋น”