ตอนที่ 10 ข้ายังหย่าร้างได้นี่!

ขณะที่เพิ่งหยิบหนังสือขึ้นมา หลี่เจิ่นชุนคิดว่าตนไม่ควรปล่อยให้โต๊ะหนังสือนี้เสียเปล่า และไม่ควรทำให้ความตั้งใจของเยวี่ยจิงเชวี่ยกับเฉินหรูเหนียงต้องสูญเปล่า นางต้องตั้งใจอ่านหนังสือให้ดี

ตอนที่เพิ่งหยิบหนังสือขึ้นมา เว่ยซีเหนียนคิดเพียงว่าจะจับตาดูเยวี่ยจิงเชวี่ย เขาจะต้องดูให้ได้ว่านางผู้นี้คิดจะเล่นเล่ห์กลอันใด

หลังจากเรียนไปครึ่งชั่วยาม ดวงตาของหลี่เจิ่นชุนก็เลื่อนลอย ศีรษะโงนเงน ส่วนเปลือกตาของเว่ยซีเหนียนห้อยตก ลำคอไร้เรี่ยวแรงอย่างเห็นได้ชัด

เยวี่ยจิงเชวี่ยเงยหน้าขึ้นมองเว่ยซีเหนียน

“คุณชายรอง”

เว่ยซีเหนียนเกาแก้มตนเอง หลังจากเกาเสร็จก็ยกมือค้ำแก้มตามสบาย เขาก้มศีรษะลง แขนเสื้อกับเส้นผมบดบังดวงตาเอาไว้

เยวี่ยจิงเชวี่ยหันไปมองหนานจือที่อยู่ด้านข้าง

หนานจือก้าวไปข้างกายเว่ยซีเหนียน แล้วยกเท้าถีบเก้าอี้ของเขาทีหนึ่ง

ไม่เพียงเว่ยซีเหนียนจะตกใจจนกระโดดขึ้น แม้แต่หลี่เจิ่นชุนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยังสะดุ้งเพราะเสียงนั้น

หลี่เจิ่นชุนแอบเงยหน้าขึ้น มองสีหน้าของเยวี่ยจิงเชวี่ยที่แทบไม่เปลี่ยนแปลงแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปมองเว่ยซีเหนียนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือด้วยสีหน้ามึนงง