กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สายฝนพรำแห่งเมืองหลวงแต่งแต้มสีสัน ริมธาราริมน้ำมีต้นหลิวเขียวขจี
หลี่เจิ่นชุนฟุบอยู่บนหน้าต่าง มองสายฝนสีเขียวหม่นนอกหน้าต่าง ภายในเรือนของเว่ยหนานเฉิงปลูกต้นหลิวไว้มากมาย บัดนี้ต้นหลิวผลิใบอ่อน สายฝนจึงถูกย้อมจนกลายเป็นสีเขียวอ่อน
“ฮูหยินน้อย ฮูหยินเชิญท่านไปหาเจ้าค่ะ”
หลี่เจิ่นชุนสะดุ้งตัว รีบหันกลับไปมองหงซิ่วทันที
“ฮูหยินได้บอกหรือไม่ว่าเป็นเรื่องใด?”
หงซิ่วมองนาง “ไม่ได้บอกเจ้าค่ะ แต่ฮูหยินน้อยรองก็อยู่ที่นั่นด้วย”
เยวี่ยจิงเชวี่ยก็อยู่ด้วยหรือ?
หลี่เจิ่นชุนยืดตัวตรง รีบยกมือขึ้นจัดผมและเสื้อผ้าของตน
หลังจากจัดลวก ๆ สองสามครั้ง นางก็ยกชายกระโปรง เดินไปทางประตูด้วยฝีเท้าเบาสบาย
หลี่เจิ่นชุนกระโดดโลดเต้นมาถึงเรือนของเฉินหรูเหนียง รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าพลันแข็งค้าง