ตอนที่ 11 ตอนนี้นางเป็นฮูหยินน้อยใหญ่แห่งจวนตระกูลเว่ยแล้ว

หลี่เจิ่นชุนนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือเป็นเพื่อนเยวี่ยจิงเชวี่ย ส่วนเว่ยซีเหนียนที่อยู่ด้านข้างเอาแต่เกาหูเกาแก้ม มองกระดาษเซวียนตรงหน้าอยู่นานแต่ยังไม่ยอมจรดพู่กัน

“คุณชายรองรีบเขียนหน่อยเถิด หากรอต่อไปฟ้าคงมืดเสียก่อน”

เยวี่ยจิงเชวี่ยจิบน้ำชา พลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ

หลี่เจิ่นชุนนั่งอยู่ด้านข้าง มองเว่ยซีเหนียนทีหนึ่ง มองเยวี่ยจิงเชวี่ยทีหนึ่ง โอนเอนไปมาราวกับหญ้าบนกำแพง

เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเยวี่ยจิงเชวี่ยกำลังวางกับดักให้เว่ยซีเหนียนกันนะ

เว่ยซีเหนียนผู้ก้าวพลาดเหยียบกับดักเข้าเต็มเปาก็คิดไม่ตกเช่นกัน เดิมทีเขาคิดจะรับอนุภรรยาเพื่อยั่วโมโหเยวี่ยจิงเชวี่ย แล้วเหตุใดตอนนี้กลับกลายเป็นเขาที่ต้องมานั่งเขียนหนังสือขับภรรยาอย่างคนไร้ความสามารถเช่นนี้

เขายังไม่กล้าเขียนด้วยซ้ำ

เขาไม่ได้โง่เสียหน่อย หากเขียนหนังสือขับภรรยาฉบับนี้ เยวี่ยจิงเชวี่ยถือหนังสือกลับบ้านเดิม เมื่อถึงเวลานั้นทั้งมารดาและท่านย่าของเขาย่อมไม่ปล่อยเขาไปแน่

ไม่แน่ว่าพวกนางอาจบังคับให้เขาไปจวนอัครเสนาบดีเพื่อขอขมาเยวี่ยจิงเชวี่ยอีกด้วย

สะใภ้ใหม่เพิ่งแต่งเข้าจวนได้เพียงหนึ่งเดือนก็ถือหนังสือขับภรรยากลับบ้านเดิม หากถึงเวลานั้น คนจากจวนอัครเสนาบดีก็คงไม่ปล่อยเขาไปเช่นกัน