ตอนที่ 7 ในเรือนมืดนัก ถือโคมไว้

จันทราลอยเหนือยอดไม้ เมฆหนาทึบบดบังแสงจันทร์ จนปลุกกาสีดำเย็นเยียบหลายตัวบนกำแพงให้ตกใจ

เยวี่ยจิงเชวี่ยยืนอยู่ตรงประตูเรือน มองเว่ยซีเหนียนที่นอนอยู่กลางศาลบรรพชน มือยังถือผลไม้เซ่นไหว้ลูกหนึ่ง กัดกินอย่างเอร็ดอร่อยยิ่งนัก

เด็กหนุ่มชุดขาวยกขาขึ้น ไร้ท่าทีสำนึกผิดแม้แต่น้อย

เยวี่ยจิงเชวี่ยเบนสายตาไปยังหลี่เจิ่นชุนตรงมุมศาลบรรพชน เด็กสาวในอาภรณ์สีเหลืองห่านสลับเขียวอ่อนกำลังขมวดคิ้ว คัดลอกคัมภีร์ด้วยสีหน้าทุกข์ระทม ข้างกายนาง เว่ยหนานเฉิงถือหนังสือยุทธศาสตร์การปกครองเล่มหนึ่ง พลิกอ่านอย่างละเอียด

“ฮูหยินน้อย จะเข้าไปหรือไม่เจ้าคะ”

เยวี่ยจิงเชวี่ยกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เจ้าเอากล่องอาหารไปให้ฮูหยินน้อยใหญ่กับคุณชายใหญ่ นางกลับเยี่ยมบ้านเดิมวันนี้ กลับมาแล้วก็ต้องคุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชน คิดว่าตลอดทั้งวันคงยังมิได้กินสิ่งใดดี ๆ”

หนานจือขมวดคิ้วเล็กน้อย “มิใช่เอาไปให้คุณชายรองหรือเจ้าคะ”