ตอนที่ 7 ส่งข้าว

ตอนที่ 7 ส่งข้าว

“รู้แล้ว ไม่ส่งก็ไม่ส่ง รีบไปออกงานได้แล้ว!”

ไป๋เจียวเจียวไล่คนออกจากประตูบ้าน

เสิ่นเหิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกไล่ออกมาได้อย่างไร เขามองดูประตูที่ปิดลง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่เล็กน้อย ก่อนจะหันหลังสาวเท้าเร็ว ๆ เดินออกจากบ้านไป

ฮึ ไม่ส่งก็ช่างปะไร เขาไม่ได้อยากกินข้าวในไร่สักนิด พอลมพัดมาทีไม่กินฝุ่นเข้าไปเต็มปากหรือไง?

ไป๋เจียวเจียวรู้ดีว่าเสิ่นเหิงอยากให้ส่งอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ดียิ่งกว่าใครว่าเขาโหยหาความอบอุ่นเช่นนี้มากเพียงใด

ไอ้ผู้ชายตัวเหม็นคนนี้ ถนัดนักเรื่องปากไม่ตรงกับใจ

หากชาติก่อนเสิ่นเหิงจะพูดจาไพเราะสักนิด คอยตามใจเอาอกเอาใจเธอให้มากกว่านี้ บางทีตอนนั้นเธออาจจะไม่หย่ากับเสิ่นเหิงก็ได้