0090 บทที่ 90 เสวียนฮ่าว

บทที่ 90 เสวียนฮ่าว

เมื่อได้ยินเสียงนั้น พร้อมทั้งเสียงแหวกอากาศที่ดังขึ้น ซูหยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงเลือกไม่สลายการโจมตีของต้นวิญญาณนั้น

เขายืนอยู่กับที่ ราวกับยังตั้งตัวไม่ทัน

ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น

กระทั่งแขนที่แข็งแรงทรงพลังข้างหนึ่งโอบรอบเอวของเขา

ดึงให้เขาแนบชิดเข้าสู่อ้อมอกอันอบอุ่น ซูหยางจึงคล้ายได้สติกลับคืนมา เงยหน้ามองใบหน้าด้านข้างอันเย็นชาเคร่งขรึม

ยามนี้ เจี้ยนเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มือข้างหนึ่งโอบซูหยางไว้ คุ้มกันเขาอยู่ในอ้อมแขน

ส่วนมืออีกข้างกลับปรากฏกระบี่ยาวเก่าแก่เล่มหนึ่งขึ้น ก่อนจะตวัดอย่างแผ่วเบา

ก็สลายการโจมตีของต้นโสภณวิญญาณฟ้าครามไปได้

ปราณกระบี่อันคมกริบฟันจนใบไม้แตกกระจาย กลายเป็นละอองแสงโปรยปรายเต็มฟ้า