0091 บทที่ 91 ความเคลือบแคลง

บทที่ 91 ความเคลือบแคลง

ลมเย็นเหนือผิวน้ำพัดต้องใบหน้า

ทอดสายตามองไปยังที่ไกล ซูหยางในยามนี้มีความรู้สึกซับซ้อนอย่างยิ่ง

ยืนอยู่ภายในศาลากลางทะเลสาบ เขาเหลือบมองบุรุษข้างกายอย่างแนบเนียน

เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดบุรุษเหล่านี้จึงชื่นชอบที่แห่งนี้นัก

สถานที่แห่งนี้ทำให้เขาเบื่อหน่ายอยู่บ้างแล้วจริง ๆ

เจี้ยนเหยียนมิได้ล่วงรู้เลยว่าคนข้างกายกำลังคิดสิ่งใด

ในเวลานี้ เจี้ยนเหยียนกลับรู้สึกสบายใจยิ่งนัก

เมื่อมองผืนทะเลสาบซึ่งน้ำกับฟ้าหลอมรวมเป็นสีเดียว ราวกับจิตใจทั้งดวงของเขาสงบนิ่งลง

“สหายหยาง ที่นี่งดงามจริง ๆ”