เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 537 ประกายแสงที่ไม่เคยมอดดับ
รถพยาบาลภายใต้การคุ้มกันของรถยนต์จากหน่วยความมั่นคง 3 คันแล่นมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งแห่งเมืองเซินไห่ ไม่นานก็เลี้ยวออกจากทางแยกเข้าสู่ถนนวงแหวนเหนือ
ภายในรถพยาบาล อันเสี่ยวไห่เปลือยท่อนบนนอนอยู่บนเตียงเปลพยาบาล หมอกำลังทำแผลขั้นสุดท้ายให้เขา
เจ้าหน้าที่คุ้มกันขนส่งจากหน่วยความมั่นคงมองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความระแวดระวัง สมาธิของเขาแทบทั้งหมดจดจ่ออยู่ข้างนอก เสี่ยวหลัวกระชับปืนกลมือในมือ ดูประหม่าอยู่บ้าง หลิวชงกัดฟันแน่น สองตาแดงก่ำ เอาแต่จ้องมองอันเสี่ยวไห่เขม็ง
เซี่ยจิงเองก็กำลังจ้องมองอันเสี่ยวไห่เช่นกัน น้ำตาของเธอหยดรินลงมาไม่ขาดสาย เครื่องสำอางบนใบหน้าเลอะเทอะไปหมด เธอคิดว่าตัวเองจะควบคุมได้ ทว่าเมื่อได้เห็นรอยแผลเป็นที่ตัดสลับไปมาบนร่างของอันเสี่ยวไห่ เธอก็ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป
อาจเป็นเพราะต้องการลัดเส้นทาง รถคันนำหน้าจึงเลี้ยวออกจากถนนวงแหวนเหนือ เข้าสู่ทางคู่ขนาน แสงสว่างภายในรถพลันมืดสลัวลงอย่างเห็นได้ชัด
หมอขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงอาศัยแสงสว่างที่ยังพอมีอยู่ภายในรถ แปะผ้าก๊อซและผ้าพันแผลลงบนบาดแผลของอันเสี่ยวไห่