เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 536 ขอเพียงให้ปลอดภัย
“เสี่ยวไห่!”
โจวเหมิ่งพุ่งเข้ามาถึงข้างกายอันเสี่ยวไห่เป็นคนแรก ก่อนจะรวบตัวเขาเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกทันที ด้านอันเสี่ยวไห่ก็อาศัยจังหวะนั้นคว้าคอเสื้อของโจวเหมิ่งไว้แน่น “โจว… ไม่ต้องสนฉัน… จับตาดูไว้ให้ดี… ถ้าใครฉวยโอกาสตอนชุลมุนหนีไป… คนนั้นก็คือพวกของมัน!”
ดวงตาของอันเสี่ยวไห่มีเลือดคั่งจนแดงก่ำ ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง
“วางใจเถอะ ไม่มีทางหนีรอดไปได้สักคนเดียว!” โจวเหมิ่งรู้สึกราวกับหัวใจของตนถูกใครบางคนบีบกระชากอย่างแรง มันเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน
“บอกเขา… นัดที่สอง… นัดที่สองมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นเขา… พรวด…” อันเสี่ยวไห่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็กระอักเลือดสด ๆ ออกมาพ่นใส่คอและใบหน้าของโจวเหมิ่งจนเปรอะเปื้อนไปหมด จากนั้นก็หมดสติแน่นิ่งไปทันที
“เสี่ยวไห่!” โจวเหมิ่งแผดเสียงตะโกนลั่น อุ้มอันเสี่ยวไห่วิ่งพุ่งตรงไปยังรถจี๊ปของตัวเอง “หลบไปเร็ว! หลบไป! รถพยาบาลมาถึงหรือยัง?!”
“รายงานผู้บังคับการ รถพยาบาลเตรียมพร้อมอยู่แล้วครับ แต่ถนนตรงนี้แคบเกินไป รถพยาบาลขับเข้ามาไม่ได้!”
“หลีกไป!” โจวเหมิ่งอุ้มอันเสี่ยวไห่พุ่งเข้าไปในรถของตัวเอง รถจี๊ปสตาร์ทเครื่องยนต์ทันที ก่อนจะพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของเรือนจำที่หนึ่งด้วยความเร็วสูงสุด